psychologia dla każdego
Header

Wiosenne porządki – pokochaj siebie

„W systemie wartości człowieka nie ma nic ważniejszego – bardziej decydującego o jego rozwoju psychicznym, duchowym i emocjonalnym- niż szacunek i miłość, którym darzy ona samego siebie” Nathaniel Branden

Wyobraźmy sobie nasze poczucie własnej wartości jako ładną filiżankę. Kiedy jesteśmy z siebie zadowoleni, lubimy siebie, nasze filiżanki są pełne, kiedy nie – prawie puste. Nasze filiżanki mogą napełniać inni ludzie, mówiąc o nas dobrze.

Z kolei my możemy napełniać ich filiżanki, mówiąc dobrze o nich. Jeśli nasze filiżanki są prawie puste, nie mamy ochoty dzielić się ich zawartością z innymi. I przeciwnie, jeśli są pełne, chętnie dzielimy się ich zawartością. Filiżanki innych ludzi opróżniają się, kiedy mówimy im rzeczy złe i bolesne. Jeśli będziemy ciągle opróżniać filiżanki innych, nasze własne też nie będą się napełniały. Kiedy jednak będziemy posiadali prawdziwą pewność siebie i będziemy siebie kochali wówczas napełnimy filiżanki innych wyrozumiałością, życzliwością i szacunkiem.

Wiele osób, którym czytam opowieść o filiżankach i sugeruje się , aby spróbowali pokochać siebie, początkowo obrusza się i mówi: Jakże mogę kochać samego siebie ? To niemożliwe. To egoizm i zarozumialstwo. To coś niezdrowego, kochać można tylko innych, a nie siebie. A dlaczego nie można kochać siebie? Czy my jesteśmy gorsi od innych ludzi? Nie zasługujemy na miłość i szacunek w oczach samych siebie? Jak możemy kochać innych skoro sami siebie nie darzymy miłością? ?Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego? ( Mk 12,28-34).Kto z nas nie zna tej sentencji? Powtarzamy to często, ale rzadko zastanawiamy się nad sensem tych słów. Miłowanie siebie to podstawa zdrowia psychicznego, rozwoju duchowości i relacji z innymi ludźmi Powinniśmy kochać innych równie mocno jak siebie. Jeżeli bowiem nie potrafimy kochać samych siebie, to jakże możemy kochać innych ?

Mówiąc o miłości do samego siebie, nie mam na myśli chorego egoizmu, próżności, pychy czy zarozumialstwa i wyniosłości wobec innych, ponieważ to nie jest miłość. Tak zachowują się ludzie, którzy się boją i tak naprawdę nie lubią samych siebie. To nie miłość lecz strach, wewnętrzne rozdarcie i brak akceptacji własnej osoby wyzwala takie zachowania.  Miłość do samego siebie oznacza szacunek do własnej osoby, zaakceptowanie swoich wad, cieszenie się ze swoich zalet i talentów, pragnienie samorealizacji i rozwoju oraz darzenie szacunkiem innych ludzi.

Fundamentem wielu koncepcji psychoterapeutycznych jest założenie, że aby rozpocząć dokonywanie zmian w swoim życiu najpierw należy nauczyć się kochać i akceptować samego siebie. Jeśli rzeczywiście i autentycznie (bez sztuczności czy nadmiernej egzaltacji) kochamy i akceptujemy siebie takimi, jakimi jesteśmy to również nasze życie zaczyna być dla nas satysfakcjonujące. Częściej się uśmiechamy, z ochotą realizujemy nasze cele życiowe, nasze związki partnerskie są bardziej wartościowe, zaczynamy działać twórczo i robimy w życiu to co dla nas, a nie dla innych, jest najważniejsze. Ludzie którzy kochają siebie i akceptują swoje wady (co nie oznacza ze nad nimi nie pracują ) są mniej konfliktowi, nie muszą bowiem innym na silę pokazywać jacy są wspaniali i udowadniać zaciekle swoje racje poprzez krzyki, awantury czy złośliwości wobec innych ludzi. Ludzie kochający siebie są też bardziej wyrozumiali dla słabości innych ludzi, bowiem sami wiedzą że posiadają różne słabości i wady. Jeśli bowiem jesteśmy pogodzeni sami ze sobą, to nie będziemy potrzebowali walczyć z innymi.

Jeśli natomiast targają nami wewnętrzne konflikty to będziemy mieli tendencje to ich przenoszenia na zewnątrz, na innych ludzi. Ciągle pretensje do innych, świata, losu, tak naprawdę odzwierciedla nasze wewnętrzne nie lubienie się i brak samoakceptacji.

Sześć kroków do pokochania siebie

1. Powiedz stop krytykowi wewnętrznemu

Bardzo często sami siebie krytykujemy i mówimy sobie złe rzeczy ?jestem do niczego?, ?jestem głupi? , ?nie zasługuje na pochwały?, ?to moja wina? itd. Taki stosunek do samego siebie nie ma nic wspólnego z miłością do siebie. Ciągłe samooskarżanie się, obwinianie i samokrytyka, przynosi nam tylko ból i niskie poczucie wartości. Warto zdać sobie sprawę, że skoro sami siebie krytykujemy możemy też sami przestać to robić. Możemy przestać siebie krytykować i zdać sobie sprawę że nie za każde niepowodzenie jakie nas spotyka ponosimy winę. Zobaczmy siebie jako osobę niepowtarzalną i odrywajmy każdego dani swoją oryginalność emocjonalną, psychiczną, fizyczną i duchową -albowiem nie ma drugiej takiej osoby jak my. Unikajmy też towarzystwa ludzi, którzy lubią obwiniać i krytykować innych.

2. Nie bój się własnej niedoskonałości

Wszyscy mamy swoje słabości. Sztuka pokochania siebie polega na nauczeniu się życia ze swoimi brakami i niedociągnięciami. Owszem można całe życie walczyć ze sowimi wadami, tylko co na to w efekcie przyniesie? Pewnych rzeczy nie jesteśmy w stanie przeskoczyć np.: inteligencji, zdolności, cech temperamentalnych itd. Warto zatem skupić się na tych naszych słabszych stornach, które jesteśmy w stanie poprawić np.: nad spóźnianiem się i powiedzieć sobie ?Nie podoba mi się to i spróbuje to zmienić, ale przyjmuje do wiadomości ze mam taka cechę?. Natomiast jeśli jesteśmy niecierpliwymi cholerykami to nie staniemy się spokojnymi flegmatykami. Owszem możemy popracować nad niecierpliwością, ale nie łudźmy się że staniemy się oazą spokoju. Pracujmy więc nad swoimi wadami, ale jednocześnie je w sobie zaakceptujmy. Warto bowiem robić to co umiemy najlepiej w czym jesteśmy dobrzy niż popaść w obsesje walki z wrodzonymi ograniczeniami ?Nie każdy z nas bowiem może stać się Mozartem, skoro ma wadę słuchu lub cierpi na brak wyczucia rytmu?.

3. Wybacz rodzicom

Zrób to przede wszystkim dla siebie albowiem ciągłe poczucie krzywdy i nienawiści w stosunku do innych odbija się negatywnie na nas samych. Zamiast ciągle rozpamiętywać krzywdy z dzieciństwa, obwiniać matkę za brak miłości a ojca za kłopoty z ułożeniem sobie szczęśliwego życia z mężczyzną ?przebacz. Przestań katować się tymi myślami, bo blokują one Twoje działania i rozwój oraz stają one wygodną wymówką do nic nie robienia bo ?przecież mając takie dzieciństwo, nie mogę stworzyć normalnej rodziny, nie warto próbować ? ? słyszę z ust moich klientów. Wybaczenie nie przychodzi łatwo, ale jako ludzie dorośli w pewnym momencie trzeba położyć kres ciągłym pretensjom wobec rodziców. To jest przeszłość, a przeszłości nie da się naprawić, trzeba się więc z nią pogodzić. Warto powiedzieć sobie: ?Rodzice nie mieli racji, przypisując mi różne złe cechy i obwiniając mnie za moje niedociągnięcia, dlatego teraz jako dorosły człowiek dokonuje korekty kryteriów, które stosowali wobec mnie rodzice w dzieciństwie, ale nie mam też zamiaru do końca życia nosić w sobie urazy w stosunku do nich.? Pożegnaj się wiec z przeszłością, nie rozdrapuj ran. Zacznij żyć teraźniejszością a będzie ci łatwiej.

4. Weź odpowiedzialność za swoje życie

Zacznij decydować sam o sobie i przestań obwiniać innych za swoje niepowodzenia. Każdy z nas ma bowiem do przeżycia swoje życie! Nie cudze. Nie warto zatem spędzić swojego życia na porównywaniu się z innymi, na pogodni na innym wymarzonym życiem lub żyć życiem innych ludzi. Człowiek który kocha siebie bierze odpowiedzialność za swoje życie i nie uzależnia swoich wyborów i swoich celów życiowych od innych ludzi np.: rodziców, przyjaciół, znajomych. Ma odwagę kroczyć własną ścieżką życiową. Owszem słucha rad czy poglądów innych, ale nie pozwala im decydować za siebie. Zrób zatem na wiosnę listę swoich celów i pasji życiowych i zapytaj samego siebie:? Czego w życiu tak naprawdę pragnę i co jest dla mnie najważniejsze??. Pamiętaj masz jedno życie , warto zatem przeżyć go, jak Ty uważasz za stosowne!

4. Stawiaj granice

Każdy za nas posiada własne terytorium czyli osobistą przestrzeń psychologiczną w skald której wchodzi: poczucie własnej wartości, nasze potrzeby, poglądy, przekonania, system wartości itp. Ochrona granic tej psychologicznej przestrzeni jest konieczne dla naszego zdrowia psychicznego i emocjonalnego. Stawianie granic jest potrzebne po to żebyśmy lepiej się czuli sami ze sobą i z ludźmi, którzy nas otaczają. Granica jest barierą tego, gdzie się zaczyna lub gdzie się kończy nasza przestrzeń psychiczna. Tylko niektóre osoby wpuścimy do naszej przestrzeni, a niektórym zabronimy tam wchodzić. Człowiek kochający siebie szanuje swoją przestrzeń i przestrzeń drugiej osoby. To znaczy nie ubliża innym, nie atakuje ich, nie wyśmiewa, nie jest agresywny i tego samego wymaga dla siebie. Naucz się też mówić ?nie? i nie bój się odmawiać innym. Nie musisz bowiem spełniać wymagań czy zachcianek innych ludzi. Bowiem człowiek kochający siebie nie daje się bezmyślnie wykorzystywać i nie spełnia oczekiwań innych jeśli nie ma na to ochoty. Potrafi jednocześnie pomagać innym bezinteresownie i prosić ich o pomoc i troskę dla siebie bo wie że jest tego wart.

5. Rozwijaj swoje talenty i zdolności

Nie porównuj się z innymi. Zajdź swoją oryginalność, coś co wyróżnia Cię na tle innych ludzi. Zrób sobie taką indywidualną listę swoich talentów, zdolności czy umiejętności. Koncentruj się na swoich możliwościach, a nie na ograniczeniach. Pomyśl na przykład co dziś zrobiłeś na tyle dobrze, że możesz być z siebie zadowolony. Zapisuj swoje osiągnięcia i nagradzaj się za każdą rzecz, którą uda ci zrealizować. Uwierz .że masz prawo siebie pochwalić i być dumnym ze swoich talentów. To nie pycha tylko zdrowa i normalna reakcja człowieka, którzy darzy siebie szacunkiem iż zna swoja wartość

Jeżeli chwalenie samego siebie sprawia ci trudność ? zabaw się w grę psychologiczną i popatrz na siebie na przykład oczami przyjaciela, partnera, kogoś ci bliskiego i życzliwego.

6. Szanuj innych ludzi

Nie zapominajmy, że zdrowa miłość do samego siebie ma być pierwszym krokiem do prawdziwego i szczerego kochania innych ludzi. Szacunek wobec innych jest odzwierciedleniem naszego wnętrza. Jeśli kochamy siebie to samo damy innym ludziom, jeśli natomiast pełno w nas nienawiści, złości do samego siebie to co możemy dać innym?

Jeśli w naszych umysłach i sercach stworzymy spokój, harmonię, równowagę i miłość – znajdziemy je także w naszym życiu. Albowiem co dajemy sobie, dajemy też innym ,a co to dajemy innym, to do nas wraca.

 

Izabela Kielczyk

Psycholog biznesu, psychoterapeutka.
Prowadzi swój gabinet psychologiczny w Warszawie.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 You can leave a response, or trackback.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *